Kategorie | Teksty Ojców

Homilia Augustyna na wigilię paschalną

Jeruzalem

1. Wiemy, bracia, i niewzruszoną wiarą wyznajemy, że Chrystus raz umarł za nas (por. 1 P 3, 18; Rz 6, 10; Hbr 7, 27; 9, 28; 10, 10): sprawiedliwy za grzeszników, Pan za sługi, wolny za niewolników, lekarz za chorych, szczęśliwy za nędzników, bogaty za biedaków, sędzia za przestępców, odkupiciel za sprzedanych w niewolę, pasterz za trzodę i – co najbardziej zdumiewające – Stwórca za stworzenie. Jemu zawsze powinniśmy służyć, a został nam wydany. Jest Bogiem ukrytym, a ukazał się jako człowiek. Ożywia swoją mocą, umarł przez słabość. Niezmienny jest w boskości, ale podległy cierpieniu dzięki ciału. Jak mówi Apostoł: „On został wydany za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia” (Rz 4,25). To się stało raz, doskonale o tym wiecie. A jednak uroczystość czyni wielokrotnym i powtarza dzięki upływowi czasu to, o czym wypowiedzi Pism wielokrotnie mówią, że dokonało się jeden raz. Jednak prawdziwe wydarzenie i uroczystość nie są sobie przeciwne w tym sensie, że jedno kłamie, a drugie mówi prawdę. Prawda wskazuje bowiem na to, co stało się raz w rzeczywistości, ale to samo uroczystość odnawia w pobożnych sercach dzięki częstej celebracji. Prawda ukazuje to, co się wydarzyło, jak rzeczywiście mające miejsce, zaś uroczystość tym przeszłym rzeczom – nie przez ich dokonanie, ale świętowanie – nie pozwala przeminąć. Dlatego „Paschą naszą złożoną w ofierze jest Chrystus” (1 Kor 5,7). Oczywiście raz jeden został zabity i „już więcej nie umiera, śmierć już nie ma nad Nim władzy” (Rz 6,9). Dlatego idąc za głosem prawdy mówimy, że Pascha raz się dokonała i następnej już nie będzie. Jednak idąc za głosem uroczystości mówimy, że Pascha powraca każdego roku. Uważam, że w ten sposób należy rozumieć to, co jest napisane w Psalmie: „Myśl ludzi będzie Cię sławić, a pozostałe myśli będą Cię świętować dniem uroczystym” (Ps 76,11,Vlg). Gdyby bowiem myśl nie powierzyła pamięci tego, co mówi się o sprawach zachodzących w chwili obecnej, po upływie czasu nie znalazłaby żadnych po nich pozostałości. Dlatego myśl ludzka widząc prawdę sławi Pana, zaś pozostałe myśli, które są w pamięci, nie przestają uroczyście świętować tego w odpowiednim czasie, aby myśl nie została uznana za niewdzięczną. To wyjaśnia wspaniałą uroczystość dzisiejszej nocy, w której czuwając tak jakby przeżywamy dzięki pozostawionym w nas myślom zmartwychwstanie Pana wyznawane jako tak naprawdę raz dokonane. Niech więc dalekie od was będzie, żebyście wy, których głoszona prawda uczyniła ludźmi mającymi wiedzę, stali się ludźmi niereligijnymi na skutek porzucenia uroczystości. Ta uroczystość oświeca tę noc na całym świecie. Ona ukazuje ogrom ludu chrześcijańskiego, ona wprowadza w zakłopotanie ciemność Żydów, ona obala pogańskie bożki.

Augustyn z Hippony, Mowa 220

Tłum. P.M.Szewczyk

Przez całą Oktawę Zmartwychwstania Pańskiego codziennie na portalu Patres.pl znajdziecie jedną mowę św. Augustyna wygłoszoną podczas obchodów Wielkanocy w IV wieku po Chrystusie. Zapraszamy do przeżywania wielkanocnej radości z Ojcami Kościoła! Do tej pory opublikowaliśmy następujące teksty:

Niedziela Zmartwychwstania

Poniedziałek w oktawie

Wtorek w oktawie

Środa w oktawie

___________________________________

Serdecznie Was zapraszamy do współtworzenia portalu Patres.pl. Bardzo nam pomagacie promując naszą pracę wśród znajomych zarówno dobrym słowem jak i korzystając z portali społecznościowych. Jesteśmy na Facebooku! Możecie polubić fanpage i udostępniać publikowane przez nas posty. Będziemy też bardzo wdzięczni za wsparcie finansowe portalu. Dzięki tym środkom, będziemy w stanie zamieszczać więcej przekładów i artykułów! I nie zapomnijcie dopisać się na listę odbiorców newslettera, żeby otrzymywać powiadomienia o nowych publikacjach!

Dodaj Komentarz

Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Nasz Zbawca, gdy stał się dla nas człowiekiem, z jednej strony wydał za nas na śmierć swoje własne ciało, aby wszystkich wybawić od śmierci, a z drugiej – chcąc ukazać nam swój własny, niebiański i doskonały sposób postępowania – wyraził go w sobie samym, aby już nikt nie był łatwo zwodzony przez nieprzyjaciela, skoro posiada gwarancję stałości: zwycięstwo nad diabłem odniesione przez Niego za nas. Dlatego więc nie tylko nauczał, lecz i uczynił to, czego nauczał, aby każdy – słysząc słowa: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca” – zarówno słuchał Go, gdy przemawia, jak i brał z Niego przykład, wpatrując się w Niego niczym w obraz.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 13, IV wiek po Chr.