Archiwum Tagów | "Bizancjum"

212-1

III Konferencja Bizantynistyczna: Doktryny geopolityczne i ideologie władzy w Cesarstwie Bizantyńskim oraz ich oddziaływanie na Bałkanach

Zapraszamy do udziału w III Konferencji Bizantynistycznej z cyklu wybrane aspekty kultury bizantyńskiej, pt. „Doktryny geopolityczne i ideologie władzy w Cesarstwie Bizantyńskim oraz ich oddziaływanie na Bałkanach”, która odbędzie się w Lublinie w dniach 26-27 listopada 2015 (czwartek-piątek). Organizatorami konferencji są: Katedra Historii Kościoła w Starożytności i Średniowieczu KUL, Muzeum Lubelskie w Lublinie, Katedra Historii […]

Czytaj cały artykuł

Powiązany AktualnościComments (0)

img

Burzliwe relacje biznatyńsko-bułgarskie

Symeon, syn Borysa-Michała marzył o tym, że państwo bułgarskie stanie się drugą potęgą na Bałkanach, równą Cesarstwu Bizantyńskiemu. Po jego śmierci nastał czas pokoju i pojawiła się nadzieja, że Piotr, jego następca, ten pokój umocni. Od 927 do 965 roku rzeczywiście stosunki między państwami układały się pomyślnie. Czas rządów Piotra jawi się jako okres apogeum […]

Czytaj cały artykuł

Powiązany Historia, Świat OjcówComments (0)

wladcy

Jak zostawało się bizantyńskim cesarzem?

Cywilizacja bizantyńska opracowała teologię władzy cesarskiej, która sprowadzała się właściwie do tego, że władza dawana jest przez Boga. Takie przekonanie nie oznaczało jednak, że dojście do władzy dokonywało się poza widzialnymi procesami historycznymi. Warto zatem przyjrzeć się, w jaki konkretnie sposób cesarze Bizancjum otrzymywali władzę od Boga? Metodę ustanawiania władcy Bizancjum przejmuje z Rzymu, gdzie […]

Czytaj cały artykuł

Powiązany Historia, Świat OjcówComments (0)


Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Nasz Zbawca, gdy stał się dla nas człowiekiem, z jednej strony wydał za nas na śmierć swoje własne ciało, aby wszystkich wybawić od śmierci, a z drugiej – chcąc ukazać nam swój własny, niebiański i doskonały sposób postępowania – wyraził go w sobie samym, aby już nikt nie był łatwo zwodzony przez nieprzyjaciela, skoro posiada gwarancję stałości: zwycięstwo nad diabłem odniesione przez Niego za nas. Dlatego więc nie tylko nauczał, lecz i uczynił to, czego nauczał, aby każdy – słysząc słowa: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca” – zarówno słuchał Go, gdy przemawia, jak i brał z Niego przykład, wpatrując się w Niego niczym w obraz.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 13, IV wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.