Justyn: filozof i męczennik

Justyn

Justyn – filozof, męczennik i święty – bezsprzecznie włączany jest w poczet najwybitniejszych apologetów chrześcijańskich II wieku. Przyszedł na świat we Flavia Neapolis (dzisiejsze Nablus) ok. 100 roku. Na podstawie lektury Apologii pierwszej (1,1) wiemy, że był synem Pryskusa i wnukiem Bakchusa. Na tym kończą się informacje, które dotyczą rodziny Justyna. Nieznane są żadne fakty z jego młodości.

Justyn był człowiekiem dla którego Bóg i prawda – oraz ich poszukiwanie – były najważniejszymi w życiu. Dialog z Żydem Tryfonem (2-8) utwierdza nas w tym przekonaniu, gdyż w tekście tym Justyn opisuje swoją drogę prowadzącą do źródeł prawdy. Poszukiwania przyszłego świętego polegały na podejmowaniu prób znalezienia mistrza, który swoim nauczaniem i wiedzą wskazałby mu właściwą ścieżkę. W ciągu swojej drogi Justyn miał styczność ze stoikiem, perypatetykiem, pitagorejczykiem i platonikiem. Żaden z nich jednak – z różnych powodów – nie spełnił jego oczekiwań. Zawiedziony takim rozwojem sytuacji, Justyn postanowił udać się w miejsce odosobnienia. W czasie tej podróży spotkał pewnego starca, który przekonywał go do chrześcijaństwa. W ten sposób dokonało się nawrócenia Justyna.

Wiadomo, że po swoim nawróceniu Justyn przez jakiś czas przebywał w Rzymie, gdzie nieopodal term tymotejskich (dzisiejsza via Nomentana) prowadził swoją szkołę filozoficzną. W szkole tej, będącej jedną z pierwszych szkół chrześcijańskich, prowadzono otwarte dyskusje na różnorakie tematy. Działalność Justyna w Wiecznym Mieście nie była aprobowana przez wszystkich ludzi zajmujących się tam filozofią. Jednym z nich był niejaki Krescens. Ten przedstawiciel szkoły cyników – w ostatecznym rozrachunku – oskarżył Justyna przed władzą o wyznawanie wiary chrześcijańskiej. Na skutek tego wydarzenia Justyn jako obywatel rzymski zostaje ścięty mieczem w Rzymie ok. 165 roku.

Do dnia dzisiejszego zachowały się trzy dzieła św. Justyna męczennika. Są to: Apologia pierwsza, Apologia druga oraz Dialog z Żydem Tryfonem.

Mariusz Piątek

Bibliografia:

Drączkowski Franciszek, Patrologia, Wyd. 5, Pelplin, Wydawnictwo Bernardinum, 2012, s. 65-69.

Justyn Męczennik, 1 i 2 Apologia, Dialog z Żydem Tryfonem, tłum. Leszek Misiarczyk, Warszawa 2012.

Zobacz odcinek filmowego cyklu Ojcowie poświęcony św. Justynowi

Przeczytaj artykuł ks. Marcina Sobiecha „Pierwsze debaty chrześcijańskie: Justyn Apologeta”

Dodaj Komentarz

Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Pewni ludzie prości, chociaż wierzą, że te słowa Psalmów są natchnione przez Boga, to jednak uważają, że trzeba je wykonywać z melodią z racji na piękno takiego wykonania i dla przyjemności słuchania. Nie jest jednak tak. Pismo przecież nie szukało tego, co słodkie i przekonywujące, lecz to dla korzyści duszy rzecz została tak zaplanowana, a zwłaszcza dla dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że wypadało, aby boskie Pismo chwaliło Boga nie samym tylko ciągłym tekstem, ale także szeroko rozchodzącym się głosem. Po drugie natomiast, dlatego że podobnie jak harmonia łącząca instrumenty muzyczne doprowadza do doskonałości jedno wspólne brzmienie, tak samo – ponieważ w duszy ukazują się różne poruszenia i jest w niej zarówno logiczne myślenie, jak i pragnienie oraz żywe namiętności, a przez ich poruszenie dokonuje się działanie członków ciała – Logos chce, aby człowiek nie był pozbawiony współbrzmienia z samym sobą i aby nie był wewnętrznie podzielony, skoro rzeczy najlepsze są skutkiem logicznego myślenia, zaś czyny złe są działaniem z porywu serca.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 27, IV wiek po Chr.