Liber pontificalis o św. Korneliuszu, biskupie Rzymu

korneliusz

1. Korneliusz, narodowości rzymskiej, z ojca Kastinusa, zasiadał [na stolicy] 2 lata, 2 miesiące i 3 dni. Został ukoronowany męczeństwem.

2. Za jego biskupstwa Nowat wyświęcił poza Kościołem Nowacjana, a w Afryce Nikostrata. Gdy to się stało, wyznawcy, którzy odłączyli się od Korneliusza wraz z prezbiterem Maksymem, który był z Mojżeszem, powrócili do Kościoła i stali się wiernymi wyznawcami.

3. Potem biskup Korneliusz został zesłany do Centumcellis i tam otrzymał napisany i wysłany przez Cypriana umacniający list, który Cyprian napisał w więzieniu, mówiący także o lektorze Celerynie.

4. Swego czasu na prośbę pewnej matrony, Lucjany, w nocy zabrał z katakumb ciała apostołów, błogosławionego Piotra i Pawła. Pierwsze ciało, błogosławionego Pawła przyjęła błogosławiona Lucjana i umieściła w swojej posiadłości przy via Ostense, blisko miejsca, gdzie został ścięty; ciało błogosławionego Piotra przyjął biskup Korneliusz i umieścił blisko miejsca, gdzie został ukrzyżowany, pomiędzy ciałami świętych biskupów, w świątyni Apollina na górze Aureum, na Watykanie w pałacu Nerona 29 czerwca.

5. Potem przyszedł w nocy do Centumcellis. W tym czasie Decjusz usłyszał, że otrzymał on list od błogosławionego Cypriana, biskupa Kartaginy. Posłał do Centumcellis, żeby przyprowadzić błogosławionego biskupa Korneliusza, którego kazał stawić przed sobą w Tellude, w nocy, przed świątynią Palady i zwrócił się do niego tak mówiąc: „Czy tak sobie postanowiłeś, że ani nie zważasz na bogów, ani nie lękasz się nakazów przywódców czy naszych gróźb, żeby pisać i przyjmować pisma przeciw republice?”
Biskup Korneliusz odpowiedział mówiąc:
„Otrzymałem list o koronie Pana, nie przeciw republice, ale raczej jako lekarstwo na duszę”.

6. Wtedy Decjusz, pełen wściekłości, nakazał wysmagać oblicze błogosławionego Korneliusza plumbatami i kazał zaprowadzić go do świątyni Marsa, żeby oddał pokłon; a jeśliby tego nie uczynił, powiedział, by mu ściąć głowę. I tak się stało. Został więc ścięty w miejscu, o którym mowa, i stał się męczennikiem. Jego ciało zabrała w nocy błogosławiona Lucjana wraz z duchownymi i pochowała w krypcie w pobliżu cmentarza Kaliksta przy via Appia, w swojej posiadłości, 14 września.

7. I biskupstwo ustało na 66 dni.

Liber Pontificalis, I, XXII

Dodaj Komentarz

Pierwsza multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Eucharystia jest Ciałem Pana naszego, Ciałem, które cierpiało za nasze grzechy i które Ojciec w swojej dobroci wskrzesił. Tak więc ci, co odmawiają daru Boga, umierają wśród swoich dysput. Lepiej by było dla nich, żeby mieli miłość, bo w ten sposób i oni mogliby zmartwychwstać.
Ignacy z Antiochii, List do Smyrneńczyków, II wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.