Kategorie | Historia, Świat Ojców

Piewca Bożej Chwały – św. Efrem Syryjczyk

13457833_1115271701867941_1885386060_n

Efrem Syryjczyk przyszedł na świat w Nisibis (dzisiejsza Turcja) na początku IV wieku, około roku 306. W tymże Nisibis wespół z niejakim biskupem Jakubem założył słynną szkołę teologiczną, w której przyszło mu zostać nauczycielem. Efrem był także mnichem i diakonem. Swoją posługę diakona i nauczyciela pełnił w Nisibis aż do roku 363, kiedy to miasto zostało zaatakowane przez Persów. Wówczas przeniósł się do Edessy, gdzie zainicjował działalność nowej szkoły, na wzór jej pierwowzoru z Nisibis. Życie świętego na ziemi zakończyło się w roku 373.

Ważnym jest również aby zwrócić uwagę na Efrema jako na poetę. Twórca ten bowiem za swojego życia ułożył ogromną ilość hymnów. Jeden z historyków kościoła epoki patrystycznej, Hermiasz Sozomen w swojej Historii Kościoła przypisuje Efremowi autorstwo trzech milionów wierszy (III,16). Charakter hymnów autorstwa świętego Syryjczyka nie był jednolity. Dzieła te podzielić można na: polemiczno-dogmatyczne, liturgiczne i ascetyczne. Do dnia dzisiejszego zachowało się 265 hymnów. Ponadto św. Efrem jest autorem 77 Pieśni Nisibijskich, z których możemy czerpać informacje na temat historii miast Nisibis i Edessy oraz kilku komentarzy egzegetycznych.

Wśród Efremowych dzieł szczególnie cenne wydają się te opiewające chwałę Maryi. W hymnach tych Efrem, jako pierwszy pisarz wczesnochrześcijański, wspomina o dziewictwie Matki Boga oraz o Jej wolności od grzechu, także wolności od grzechu pierworodnego. Ta mariologiczna działalność św. Efrema Syryjczyka poskutkowała nadaniem mu tytułu doktora Kościoła w 1920 roku, przez papieża Benedykta XV. Dzięki tym wydarzeniom Efrem zwany jest również Doktorem Maryjnym.

 

Mariusz Piątek

 

 

 

 

 

Bibliografia:

  1. Drączkowski Franciszek, Patrologia, Wyd. 5, Pelplin 2012, Wydawnictwo Bernardinum, s. 241-247.
  2. Staniek Edward, W skarbcu starożytnego Kościoła, Kraków 1997, Wydawnictwo M, s. 99-103.
  3. Hermiasz Sozomen, Historia Kościoła, tłum. Kazikowski Stefan, Warszawa 1989, PAX, s. 188-193.

 

Dodaj Komentarz

Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Pewni ludzie prości, chociaż wierzą, że te słowa Psalmów są natchnione przez Boga, to jednak uważają, że trzeba je wykonywać z melodią z racji na piękno takiego wykonania i dla przyjemności słuchania. Nie jest jednak tak. Pismo przecież nie szukało tego, co słodkie i przekonywujące, lecz to dla korzyści duszy rzecz została tak zaplanowana, a zwłaszcza dla dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że wypadało, aby boskie Pismo chwaliło Boga nie samym tylko ciągłym tekstem, ale także szeroko rozchodzącym się głosem. Po drugie natomiast, dlatego że podobnie jak harmonia łącząca instrumenty muzyczne doprowadza do doskonałości jedno wspólne brzmienie, tak samo – ponieważ w duszy ukazują się różne poruszenia i jest w niej zarówno logiczne myślenie, jak i pragnienie oraz żywe namiętności, a przez ich poruszenie dokonuje się działanie członków ciała – Logos chce, aby człowiek nie był pozbawiony współbrzmienia z samym sobą i aby nie był wewnętrznie podzielony, skoro rzeczy najlepsze są skutkiem logicznego myślenia, zaś czyny złe są działaniem z porywu serca.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 27, IV wiek po Chr.