Kategorie | Historia, Świat Ojców

Piewca Bożej Chwały – św. Efrem Syryjczyk

13457833_1115271701867941_1885386060_n

Efrem Syryjczyk przyszedł na świat w Nisibis (dzisiejsza Turcja) na początku IV wieku, około roku 306. W tymże Nisibis wespół z niejakim biskupem Jakubem założył słynną szkołę teologiczną, w której przyszło mu zostać nauczycielem. Efrem był także mnichem i diakonem. Swoją posługę diakona i nauczyciela pełnił w Nisibis aż do roku 363, kiedy to miasto zostało zaatakowane przez Persów. Wówczas przeniósł się do Edessy, gdzie zainicjował działalność nowej szkoły, na wzór jej pierwowzoru z Nisibis. Życie świętego na ziemi zakończyło się w roku 373.

Ważnym jest również aby zwrócić uwagę na Efrema jako na poetę. Twórca ten bowiem za swojego życia ułożył ogromną ilość hymnów. Jeden z historyków kościoła epoki patrystycznej, Hermiasz Sozomen w swojej Historii Kościoła przypisuje Efremowi autorstwo trzech milionów wierszy (III,16). Charakter hymnów autorstwa świętego Syryjczyka nie był jednolity. Dzieła te podzielić można na: polemiczno-dogmatyczne, liturgiczne i ascetyczne. Do dnia dzisiejszego zachowało się 265 hymnów. Ponadto św. Efrem jest autorem 77 Pieśni Nisibijskich, z których możemy czerpać informacje na temat historii miast Nisibis i Edessy oraz kilku komentarzy egzegetycznych.

Wśród Efremowych dzieł szczególnie cenne wydają się te opiewające chwałę Maryi. W hymnach tych Efrem, jako pierwszy pisarz wczesnochrześcijański, wspomina o dziewictwie Matki Boga oraz o Jej wolności od grzechu, także wolności od grzechu pierworodnego. Ta mariologiczna działalność św. Efrema Syryjczyka poskutkowała nadaniem mu tytułu doktora Kościoła w 1920 roku, przez papieża Benedykta XV. Dzięki tym wydarzeniom Efrem zwany jest również Doktorem Maryjnym.

 

Mariusz Piątek

 

 

 

 

 

Bibliografia:

  1. Drączkowski Franciszek, Patrologia, Wyd. 5, Pelplin 2012, Wydawnictwo Bernardinum, s. 241-247.
  2. Staniek Edward, W skarbcu starożytnego Kościoła, Kraków 1997, Wydawnictwo M, s. 99-103.
  3. Hermiasz Sozomen, Historia Kościoła, tłum. Kazikowski Stefan, Warszawa 1989, PAX, s. 188-193.

 

Dodaj Komentarz

Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Logos pragnie, żeby dusza posiadająca, jak mówi Apostoł, umysł Chrystusa (1 Kor 2,16) posługiwała się nim jako przewodnikiem i aby w nim panowała nad obecnymi w niej doznaniami, rządziła członkami ciała, aż do poddania ich logosowi. W ten sposób, jak przy harmonijnym wykonywaniu muzyki pałeczka dyrygenta, tak sam człowiek, stając się harfą i będąc całkowicie poddany duchowi, zarówno przysłuchuje się wszystkim członkom i poruszeniom, jak i poddany jest woli Boga. Melodyjna recytacja Psalmów jest obrazem i wyobrażeniem tego rodzaju spokoju myśli i pozbawionego wzburzeń porządku.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 28, IV wiek po Chr.