27 sierpnia: wspomnienie św. Moniki
Święta Monika (ok. 332–387) jest jedną z najbardziej znanych świętych Kościoła katolickiego, czczoną zwłaszcza jako patronka matek, żon oraz osób modlących się o nawrócenie swoich bliskich.
Urodziła się w miejscowości Tagaste leżącej na terenie dzisiejszej Algierii – wówczas była to prowincja Imperium Rzymskiego – i wyszła za mąż za Patrycjusza, o którym Augustyn, ich syn, wspomina w napisanych przez siebie „Wyznaniach”, że był człowiekiem gwałtownym, wybuchowym i potrafił ją krzywdzić słowem, a czasem także czynem.
Monika będąc chrześcijanką przykładem swojego życia i modlitwą starała się doprowadzić do wiary członków swojej rodziny: syna i męża. Augustyn, który nawrócił się na chrześcijaństwo w 32 roku swojego życia i w roku 387 przyjął chrzest, przyznaje, że odkrycie Chrystusa zawdzięcza modlitwom matki. Patrycjusz nawrócił się i przyjłą chrzest na łożu śmierci.
Monika towarzyszyła Augustynowi w podróżach, m.in. do Rzymu i Mediolanu, gdzie poznała św. Ambrożego. Zmarła w Ostii, niedaleko Rzymu, w roku chrztu jej syna. Relikwie Moniki przeniesiono do Rzymu i znajdują się obecnie w bazylice św. Augustyna in Campo Marzio.
W kolekcie ze wspomnienia świętej Moniki Kościół modli się do Boga, pocieszyciela zasmuconych, który „miłosiernie przyjął matczyne łzy świętej Moniki” o łaskę opłakiwania własnych grzechów i znalezienia przebaczenia.
