Zmartwychwstał! Zmartwychwstaliśmy!

zmartwychwstanie

Za każdym razem, kiedy czytam o wierze Ojców, chyba najbardziej zdumiewa mnie ich głębokie przekonanie, że dzieło Chrystusa dotyczy nas. Wiara w Jego zmartwychwstanie nie jest tylko przyjęciem za fakt, że Jezus po śmierci nadal żyje, ale uznaniem, że skoro On zmartwychwstał, to samo dzieje się z nami. A skoro tak, to śmierci naprawdę już nie ma. Wraz z jej śmiercią ginie wszelki strach, a wraz ze strachem przepadają granice miłości: można już kochać aż do oddania życia; można już być dobrym jak Bóg.

Leon Wielki mówił podczas uroczystości Wielkanocnej:

Jeżeli należycie rozumiecie tajemnicę wielkiej miłości Pana i zdajecie sobie sprawę z tego, co jednorodzony Syn Boga uczynił dla odkupienia rodzaju ludzkiego, to musicie mieć takie samo usposobienie, co On. (…) Bierzcie więc dla siebie wzór z Jego sposobu działania! Miłujcie to, co On umiłował, a wiedząc, że w was zamieszkała łaska Boga, miłujcie wzajemnie w Nim tę naturę, którą od was sobie przybrał. (…) Wszystko to stało się nie dlatego, żeby moc Pana miała zaniknąć w naszej słabości, ale żeby nasza słabość mogła się zmienić w niezniszczalną siłę.

Wszystkim czytelnikom portalu Patres.pl życzę zatem tej wiary, że dzieło Chrystusa jest naszym dziełem, że moc w Nim działająca, działa także i w nas, że Jego droga jest naszą drogą. On zmartwychwstał, więc i my zmartwychwstaniemy! Nie ma już potrzeby bać się stracić życie z miłości! Alleluja!

ks. dr Przemysław M. Szewczyk

Grzegorz z Nyssy na Paschę

Dodaj Komentarz

Pierwsza multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Ja bowiem wiem i wierzę, że nawet po swoim zmartwychwstaniu Jezus był w ciele. A kiedy przyszedł do Piotra z towarzyszami, powiedział do nich: „Weźcie, dotknijcie mnie i zobaczcie, że nie jestem bezcielesnym demonem”. I natychmiast dotknęli Go i uwierzyli, trzymając się mocno Jego ciała i ducha. Dlatego też śmiercią wzgardzili i okazali się ponad śmierć wyżsi.
Ignacy z Antiochii, List do Smyrneńczyków, II wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.