Archiwum Tagów | "Monastycyzm chrześcijański"

mnisiidzieci

Monastycyzm chrześcijański, cz. IV: Jakim dzieckiem powinien być przyszły mnich?

„Żywot Antoniego” nie jest faktografią dotyczącą pierwszego chrześcijańskiego mnicha, ale podręcznikiem uczącym, jak mnichem można się stać. Atanazy opisuje Antoniego dając wytyczne dla wszystkich, którzy chcą dojść do takiej formy życia i takiego kształtu człowieczeństwa, który powszechnie podziwiany jest u wielkiego mnicha. W pewnym sensie zatem „Żywot” jest podręcznikiem wychowawczym, który – co ciekawe – […]

Czytaj cały artykuł

Powiązany Artykuły patrystyczneComments (0)

Antonio Abate 1

Monastycyzm chrześcijański cz. III: Człowiek jako reguła

Grzegorz z Nazjanzu, gdy wygłaszał w Konstantynopolu mowę na cześć Atanazego, Patriarchy Aleksandrii, przepraszał, że w chwili obecnej może poświęcić wielkiemu biskupowi tylko pochwalną mowę, bo winien opisać całe jego życie. Wielki teolog i mówca powiedział: „Trzeba mi przekazać kiedyś odpowiednim pismem słodką wiedzę o nim, tak jak on sam opisał boskie życie Antoniego przekazując […]

Czytaj cały artykuł

Powiązany Artykuły patrystyczneComments (0)

mnisi

Monastycyzm chrześcijański, cz. I: Czy Kościół wymyślił mnichów?

Monastycyzm fascynuje. I słusznie. Aura milczenia otaczająca żyjących w odosobnieniu mnichów i mniszki przyciąga tych, którzy przeczuwają, że za tą ciszą coś musi się kryć, że „nic” skrywa jakieś „coś”. Zapraszamy do odkrywania wraz z Ojcami Kościoła początków chrześcijańskiego monastycyzmu. (więcej…)

Czytaj cały artykuł

Powiązany Artykuły patrystyczneComments (0)


Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Również to jest zaskakujące w Psalmach, że w innych księgach ci, którzy czytają, oznajmiają dokładnie to, o czym święci autorzy mówią, a ci, którzy słuchają, uważają się za kogoś innego niż ludzie, o których mówi słowo, i pociągani są do naśladowania opowiadanych wydarzeń, podziwiając je i tęsknąc za nimi. Natomiast człowiek, który bierze księgę Psalmów, przechodzi po kolei proroctwa odnoszące się do Zbawcy, które zazwyczaj podziwia się i czci w innych Pismach, a inne Psalmy odczytuje jako własne słowa. Słuchacz zaś jest poruszony jakby to on sam czytał i zestrojony jest ze słowami tych pieśni jakby to były jego własne słowa.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 11, IV wiek po Chr.