Kategorie | Teksty Ojców

Strona sponsorowana: „O szczęśliwym życiu” Augustyna (13)

augustyn

Zapraszamy na dalszy ciąg dysputy św. Augustyna i jego przyjaciół o szczęściu. Czy nieszczęście jest tym samym, czym bieda? Poczytajcie…

O szczęśliwym życiu

Ponieważ wszystkim się to spodobało, mówię:

– To dobrze, lecz dotąd obawiam się, czy nie niepokoi was to, z czym już wcześniej się zgodziliśmy, że każdy, kto nie jest szczęśliwy, jest nieszczęśliwy. Wniosek z tego taki, że nieszczęśliwym będzie każdy człowiek, który ma Boga będącego łaskawym, ale tego Boga – jak powiedzieliśmy – wciąż szuka i dlatego nie jest szczęśliwy. Czy rzeczywiście – jak powiada Tulliusz – bogatymi nazywamy panów wielu posiadłości ziemskich, a biednymi posiadaczy wszelkich cnót? (Cic. Hort. 104). Lecz rozstrzygnijcie, które z tych twierdzeń jest prawdą, czy to, że każdy kto jest biedny, jest nieszczęśliwy, czy też jest prawdą, że każdy nieszczęśliwy jest biednym. Wedle tego prawdziwa będzie teza, że nieszczęście to nic innego jak bieda. Zauważyliście, że przychyliłem się do tego zdania. Na dzisiaj to jednak zbyt długie rozważanie do rozstrzygnięcia, dlatego proszę was, przyjdźcie również jutro, jeśli nie majcie jeszcze obrzydzenia do tego jedzenia.

Ponieważ wszyscy bardzo chętnie przystali na to, rozeszliśmy się.

Poranek trzeciego dnia naszej dysputy przegonił chmury, które nas zagnały do łaźni, i po południu niebo było już bezchmurne. Zdecydowaliśmy się więc wyjść na znajdującą się nieopodal łączkę. Kiedy wszyscy rozsiedliśmy się, gdzie komu było wygodnie, dalsza część rozmowy potoczyła się tak:

– Już wiem i pamiętam prawie wszystko – mówię – czego chciałem się od was dowiedzieć, zadając wam pytania. Dlatego dzisiaj, kiedy możemy wreszcie tę naszą ucztę urozmaicić jakąś przerwą, myślę, że nie będę miał do was żadnych pytań albo tylko kilka. Matka powiedziała, że nieszczęście jest tym samym, co bieda i zgodziliśmy się z tym, że ci, którzy są biedni są nieszczęśliwi. Czy jednak wszyscy nieszczęśliwi są biedni? To już kwestia, której wczoraj nie mogliśmy wyjaśnić. Jeśli rozumowanie wykaże, że ta sprawa tak się przedstawia, wreszcie zakończymy poszukiwanie, kto jest szczęśliwy. Będzie nim ten, kto nie jest biedny. Każdy bowiem kto nie jest nieszczęśliwy, jest szczęśliwy. Każdy więc, kto nie cierpi biedy, jest szczęśliwy, jeśli prawdą jest to, co powiedzieliśmy, że bieda jest tym samym co nieszczęście.

C.D.N.

Augustyn, O szczęśliwym życiu, 3.22-4.23

tłum. M. Cyrulski

Wstęp do pisma „O szczęśliwym życiu”Czytaj od początku

Przekład powstaje dzięki mikropłatnościom Czytelników. Wpłacając 30 PLN na rozwój portalu możesz zasponsorować kolejną stronę przekładu:

Jedna strona dla Patres.plO projekcie „strona sponsorowana”

Dodaj Komentarz

Pierwsza multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Bóg posłał swojego Syna zrodzonego z niewiasty. Syn stał się człowiekiem, aby nas przez to w nim samym ubóstwić. Stał się z niewiasty i narodził się z dziewicy, aby nasze tułacze zrodzenie skierować ku Niemu i abyśmy stali się następnie ludem świętym i uczestnikami boskiej natury.
Atanazy Wielki, List do Adelfiosa, IV wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.