Kategorie | Historia, Świat Ojców

Dzień męczeństwa św. Ignacego

Ignacy

W dniu dzisiejszym wspominamy św. Ignacego z Antiochii, biskupa i męczennika, który żył na przełomie I i II wieku po Chrystusie. Zachowane źródła nie są dla nas satysfakcjonująco pomocne, jeśli chodzi o określenie czasu i miejsca, w którym urodził się i dorastał Ignacy. Szczątkowe informacje na temat interesującej nas postaci przedstawia Euzebiusz z Cezarei w swojej Historii Kościelnej nazywając Ignacego drugim biskupem Antiochii i następcą Ewodiusza (HE III, 22). Za rządów cesarza Trajana (98-117) około roku 105 Ignacy został uwięziony i skazany na śmierć. Przewodnik antiocheńskiego ludu rozpoczyna z pełną świadomością tego, co go czeka, swoją ostatnią ziemską podróż, której trasa wiedzie od Antiochii Syryjskiej aż do Rzymu. Piszę do wszystkich Kościołów i wszystkim powtarzam, że ja umieram za Boga z własnej woli (List do Rzymian IV, 1).

W czasie drogi na miejsce męczeńskiej śmierci Ignacy nie zapomina o chrześcijańskich wspólnotach skądinąd mu znanych. Prawdziwy pasterz i troskliwy ojciec posyła do nich swoje listy zawierające między innymi pochwały, pouczenia, zalecenia, wskazówki i informacje o swojej aktualnej sytuacji. Ignacy, zwany też Teoforem, bo tak rozpoczyna się każdy z siedmiu zachowanych listów, w swojej korespondencji zwraca uwagę na konieczność jednoczenia się lokalnych wspólnot wokół biskupa i posłuszeństwo duchownym na drodze wiary. Aspekt jedności chrześcijan, tak ważny w tamtych czasach, stał w opozycji do trudności o charakterze politycznym i religijnym. Biskup Ignacy wiedząc o wadze tego zagadnienia podkreślał w listach konieczność zachowania jedności między Kościołami mając na uwadze prześladowania zarówno ze strony władzy, jak i ataki grup heretyckich.

Odbiorcy listów Ignacego nie chcieli pozostawić sytuacji, w jakiej znalazł się biskup samej sobie. Z Listu do Rzymian dowiadujemy się o podjęciu przez niektórych wiernych decyzji Rzymu starań o uwolnieniu Ignacego z rąk eskortujących go żołnierzy. Biskupowi Ignacemu zdecydowanie nie podobała się ta idea. Prosi wiernych o to, aby nie próbowali przeszkodzić żołnierzom i zwierzętom: Pozwólcie mi stać się żerem dzikich zwierząt, przez które mogę posiąść Boga.

Listy świętego z Antiochii są w stanie wiele powiedzieć o świadomości i miłości, która mieszkała w sercu tego biskupa. Ignacy wiedział czego, a raczej Kogo chce. Wiedział co, a raczej Kto jest najważniejszy. Wiedział, bo jak się wydaje, z otwartymi oczyma duszy szukał Boga i doświadczał działania Jego Łaski w swoim życiu. Wiedział, którędy dla niego wytyczona została droga do jeszcze bardziej głębszego i ostatecznie pełnego zjednoczenia z tym, którego tak bardzo ukochał. Tego szukam, który za nas umarł, Tego pragnę, który dla nas zmartwychwstał. Moje narodziny się zbliżają […] Pozwólcie mi naśladować mękę mojego Boga. Jeśli ktoś ma Go w sobie, pojmie, czego pragnę, i okaże mi współczucie, wiedząc co mnie przynagla.

Ignacy dotarł do Rzymu i tam poniósł śmierć męczeńską. Został pożarty przez dzikie zwierzęta, najprawdopodobniej w Amfiteatrze Flawiuszów. Wydarzyć się to mogło około roku 110.

Mariusz Piątek

Jeszcze jeden artykuł o Ignacym z Antiochii na patres.pl

Zobacz odcinek cyklu „Ojcowie” poświęcony Ignacemu

Poczytaj o Antiochii Syryjskiej

Dodaj Komentarz

Newsletter

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Wydaje mi się, że psalmy stają się dla śpiewającego je jak zwierciadło, dzięki któremu poznaje dokładnie zarówno siebie samego, jak i poruszenia swojej duszy, i że wypowiada je pouczony przez nie. A ten, kto słucha czytającego, przyjmuje hymn jako wygłoszony o nim i albo odmieni myślenie napełniony żalem płynącym z zarzutów stawianych przez sumienie, albo słysząc o nadziei pokładanej w Bogu i o pomocy udzielanej ludziom wierzącym ucieszy się tego rodzaju łaską wyświadczoną mu i zacznie dziękować Bogu.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 12, IV wiek po Chr.