Kategorie | Historia, Świat Ojców

Dzień męczeństwa św. Ignacego

Ignacy

W dniu dzisiejszym wspominamy św. Ignacego z Antiochii, biskupa i męczennika, który żył na przełomie I i II wieku po Chrystusie. Zachowane źródła nie są dla nas satysfakcjonująco pomocne, jeśli chodzi o określenie czasu i miejsca, w którym urodził się i dorastał Ignacy. Szczątkowe informacje na temat interesującej nas postaci przedstawia Euzebiusz z Cezarei w swojej Historii Kościelnej nazywając Ignacego drugim biskupem Antiochii i następcą Ewodiusza (HE III, 22). Za rządów cesarza Trajana (98-117) około roku 105 Ignacy został uwięziony i skazany na śmierć. Przewodnik antiocheńskiego ludu rozpoczyna z pełną świadomością tego, co go czeka, swoją ostatnią ziemską podróż, której trasa wiedzie od Antiochii Syryjskiej aż do Rzymu. Piszę do wszystkich Kościołów i wszystkim powtarzam, że ja umieram za Boga z własnej woli (List do Rzymian IV, 1).

W czasie drogi na miejsce męczeńskiej śmierci Ignacy nie zapomina o chrześcijańskich wspólnotach skądinąd mu znanych. Prawdziwy pasterz i troskliwy ojciec posyła do nich swoje listy zawierające między innymi pochwały, pouczenia, zalecenia, wskazówki i informacje o swojej aktualnej sytuacji. Ignacy, zwany też Teoforem, bo tak rozpoczyna się każdy z siedmiu zachowanych listów, w swojej korespondencji zwraca uwagę na konieczność jednoczenia się lokalnych wspólnot wokół biskupa i posłuszeństwo duchownym na drodze wiary. Aspekt jedności chrześcijan, tak ważny w tamtych czasach, stał w opozycji do trudności o charakterze politycznym i religijnym. Biskup Ignacy wiedząc o wadze tego zagadnienia podkreślał w listach konieczność zachowania jedności między Kościołami mając na uwadze prześladowania zarówno ze strony władzy, jak i ataki grup heretyckich.

Odbiorcy listów Ignacego nie chcieli pozostawić sytuacji, w jakiej znalazł się biskup samej sobie. Z Listu do Rzymian dowiadujemy się o podjęciu przez niektórych wiernych decyzji Rzymu starań o uwolnieniu Ignacego z rąk eskortujących go żołnierzy. Biskupowi Ignacemu zdecydowanie nie podobała się ta idea. Prosi wiernych o to, aby nie próbowali przeszkodzić żołnierzom i zwierzętom: Pozwólcie mi stać się żerem dzikich zwierząt, przez które mogę posiąść Boga.

Listy świętego z Antiochii są w stanie wiele powiedzieć o świadomości i miłości, która mieszkała w sercu tego biskupa. Ignacy wiedział czego, a raczej Kogo chce. Wiedział co, a raczej Kto jest najważniejszy. Wiedział, bo jak się wydaje, z otwartymi oczyma duszy szukał Boga i doświadczał działania Jego Łaski w swoim życiu. Wiedział, którędy dla niego wytyczona została droga do jeszcze bardziej głębszego i ostatecznie pełnego zjednoczenia z tym, którego tak bardzo ukochał. Tego szukam, który za nas umarł, Tego pragnę, który dla nas zmartwychwstał. Moje narodziny się zbliżają […] Pozwólcie mi naśladować mękę mojego Boga. Jeśli ktoś ma Go w sobie, pojmie, czego pragnę, i okaże mi współczucie, wiedząc co mnie przynagla.

Ignacy dotarł do Rzymu i tam poniósł śmierć męczeńską. Został pożarty przez dzikie zwierzęta, najprawdopodobniej w Amfiteatrze Flawiuszów. Wydarzyć się to mogło około roku 110.

Mariusz Piątek

Jeszcze jeden artykuł o Ignacym z Antiochii na patres.pl

Zobacz odcinek cyklu „Ojcowie” poświęcony Ignacemu

Poczytaj o Antiochii Syryjskiej

Dodaj Komentarz

Pierwsza multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Pewni ludzie prości, chociaż wierzą, że te słowa Psalmów są natchnione przez Boga, to jednak uważają, że trzeba je wykonywać z melodią z racji na piękno takiego wykonania i dla przyjemności słuchania. Nie jest jednak tak. Pismo przecież nie szukało tego, co słodkie i przekonywujące, lecz to dla korzyści duszy rzecz została tak zaplanowana, a zwłaszcza dla dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że wypadało, aby boskie Pismo chwaliło Boga nie samym tylko ciągłym tekstem, ale także szeroko rozchodzącym się głosem. Po drugie natomiast, dlatego że podobnie jak harmonia łącząca instrumenty muzyczne doprowadza do doskonałości jedno wspólne brzmienie, tak samo – ponieważ w duszy ukazują się różne poruszenia i jest w niej zarówno logiczne myślenie, jak i pragnienie oraz żywe namiętności, a przez ich poruszenie dokonuje się działanie członków ciała – Logos chce, aby człowiek nie był pozbawiony współbrzmienia z samym sobą i aby nie był wewnętrznie podzielony, skoro rzeczy najlepsze są skutkiem logicznego myślenia, zaś czyny złe są działaniem z porywu serca.
Atanazy Wielki, List do Marcelina, 27, IV wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.