Kategorie | Historia, Świat Ojców

Dzień męczeństwa św. Ignacego

Ignacy

W dniu dzisiejszym wspominamy św. Ignacego z Antiochii, biskupa i męczennika, który żył na przełomie I i II wieku po Chrystusie. Zachowane źródła nie są dla nas satysfakcjonująco pomocne, jeśli chodzi o określenie czasu i miejsca, w którym urodził się i dorastał Ignacy. Szczątkowe informacje na temat interesującej nas postaci przedstawia Euzebiusz z Cezarei w swojej Historii Kościelnej nazywając Ignacego drugim biskupem Antiochii i następcą Ewodiusza (HE III, 22). Za rządów cesarza Trajana (98-117) około roku 105 Ignacy został uwięziony i skazany na śmierć. Przewodnik antiocheńskiego ludu rozpoczyna z pełną świadomością tego, co go czeka, swoją ostatnią ziemską podróż, której trasa wiedzie od Antiochii Syryjskiej aż do Rzymu. Piszę do wszystkich Kościołów i wszystkim powtarzam, że ja umieram za Boga z własnej woli (List do Rzymian IV, 1).

W czasie drogi na miejsce męczeńskiej śmierci Ignacy nie zapomina o chrześcijańskich wspólnotach skądinąd mu znanych. Prawdziwy pasterz i troskliwy ojciec posyła do nich swoje listy zawierające między innymi pochwały, pouczenia, zalecenia, wskazówki i informacje o swojej aktualnej sytuacji. Ignacy, zwany też Teoforem, bo tak rozpoczyna się każdy z siedmiu zachowanych listów, w swojej korespondencji zwraca uwagę na konieczność jednoczenia się lokalnych wspólnot wokół biskupa i posłuszeństwo duchownym na drodze wiary. Aspekt jedności chrześcijan, tak ważny w tamtych czasach, stał w opozycji do trudności o charakterze politycznym i religijnym. Biskup Ignacy wiedząc o wadze tego zagadnienia podkreślał w listach konieczność zachowania jedności między Kościołami mając na uwadze prześladowania zarówno ze strony władzy, jak i ataki grup heretyckich.

Odbiorcy listów Ignacego nie chcieli pozostawić sytuacji, w jakiej znalazł się biskup samej sobie. Z Listu do Rzymian dowiadujemy się o podjęciu przez niektórych wiernych decyzji Rzymu starań o uwolnieniu Ignacego z rąk eskortujących go żołnierzy. Biskupowi Ignacemu zdecydowanie nie podobała się ta idea. Prosi wiernych o to, aby nie próbowali przeszkodzić żołnierzom i zwierzętom: Pozwólcie mi stać się żerem dzikich zwierząt, przez które mogę posiąść Boga.

Listy świętego z Antiochii są w stanie wiele powiedzieć o świadomości i miłości, która mieszkała w sercu tego biskupa. Ignacy wiedział czego, a raczej Kogo chce. Wiedział co, a raczej Kto jest najważniejszy. Wiedział, bo jak się wydaje, z otwartymi oczyma duszy szukał Boga i doświadczał działania Jego Łaski w swoim życiu. Wiedział, którędy dla niego wytyczona została droga do jeszcze bardziej głębszego i ostatecznie pełnego zjednoczenia z tym, którego tak bardzo ukochał. Tego szukam, który za nas umarł, Tego pragnę, który dla nas zmartwychwstał. Moje narodziny się zbliżają […] Pozwólcie mi naśladować mękę mojego Boga. Jeśli ktoś ma Go w sobie, pojmie, czego pragnę, i okaże mi współczucie, wiedząc co mnie przynagla.

Ignacy dotarł do Rzymu i tam poniósł śmierć męczeńską. Został pożarty przez dzikie zwierzęta, najprawdopodobniej w Amfiteatrze Flawiuszów. Wydarzyć się to mogło około roku 110.

Mariusz Piątek

Jeszcze jeden artykuł o Ignacym z Antiochii na patres.pl

Zobacz odcinek cyklu „Ojcowie” poświęcony Ignacemu

Poczytaj o Antiochii Syryjskiej

Dodaj Komentarz

Pierwsza multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Jeden jest Lekarz, cielesny i zarazem duchowy, zrodzony i niezrodzony, przychodzący w ciele Bóg, w śmierci życie prawdziwe, zrodzony z Maryi i zrodzony z Boga, najpierw podległy cierpieniu, a teraz mu już niepodlegający, Jezus Chrystus, nasz Pan. (…) Obyśmy tylko znaleźli się w Jezusie Chrystusie, aby wejść w życie prawdziwe! Poza Nim niechaj nic nie ma dla was wartości.
Ignacy z Antiochii, List do Efezjan, II wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.