Kategorie | Teksty Ojców

Beda Czcigodny: Czuwajcie!

oczekiwanie

Patrzcie, czuwajcie, módlcie się, ponieważ nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie. Bo rzecz ma się jak z człowiekiem, który mając wyruszyć w podróż zostawił swój dom i powierzył swoim sługom staranie o wszystko, a odźwiernemu nakazał, aby czuwał.

Jasno ukazał, czemu wcześniej powiedział, że o tym dniu czy godzinie nie wie nikt, ani aniołowie w niebie, ani Syn, a tylko Ojciec, ponieważ nie byłoby dobre dla Apostołów wiedzieć o tym, aby dzięki niepewności płynącej z niejasnego oczekiwania zawsze wierzyli w Niego jako w tego, który ma przyjść, i w tego, o którym nie wiedzą, kiedy ma przyjść. I nie powiedział: „ponieważ nie wiemy, o której godzinie pan ma powrócić”, ale „ponieważ nie wiecie”. I po tym, jak dał przykład ojca rodziny, jeszcze jaśniej pouczył, dlaczego zakrył dzień końca świata, mówiąc :

„Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu wróci, czy z wieczora, czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rano… by niespodziewanie przychodząc nie znalazł was śpiących”.

Człowiekiem więc, który mając wyruszyć w podróż zostawił swój dom, bez wątpienia jest Chrystus, który wstępując jako zwycięzca po swoim zmartwychwstaniu do Ojca, cieleśnie zostawił Kościół, chociaż nigdy nie pozbawił go obecności boskiego wsparcia trwając z nim przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. Ziemia jest bowiem właściwym miejscem ciała, które jednak prowadzone jest jakby do obcej ziemi, gdy przez naszego Odkupiciela ulokowane zostało w niebie. Powierzył zaś swoim sługom staranie o wszystko, ponieważ udzielając swoim wiernym łaski Ducha Świętego powierzył im staranie o służbę dobrym dziełom. Odźwiernemu też nakazał, aby czuwał, ponieważ nakazał wspólnocie pasterzy i kierowników duchowych powierzonego im Kościoła, żeby pilnie i pomysłowo troszczyli się o niego.

Co, wam mówię, mówię wszystkim: czuwajcie.

Oczywiście nie tylko apostołowie i następujący po nich kierownicy Kościoła otrzymali nakaz czuwania, ale wszyscy. Wszystkim rozkazano, aby bramy naszych serc nieustannie były zamknięte, aby nie złamał ich dawny wróg podsuwając zło. Każdy z nas powinien pilnie wystrzegać się tego, by pan przychodząc nie znalazł nas śpiących. „Każdy bowiem za siebie samego zda sprawę Bogu” (Rz 14,12). Czuwa zaś ten, kto oczy umysłu ma otwarte, żeby patrzeć na prawdziwe światło. Czuwa ten, kto zachowuje czynem sprawy, w które uwierzył. Czuwa, kto oddala od siebie ciemności odrętwienia i zaniedbania. Dlatego też Paweł mówi: „Bądźcie trzeźwi i nie grzeszcie” (1 Kor 15,34). Dlatego też w innym miejscu mówi: „Nadeszła dla nas godzina powstania ze snu” (Rz 13,11).

Beda Czcigodny, Komentarz do Ewangelii Marka

Tłum. P.M.Szewczyk

Portal poświęcony Ojcom Kościoła patres.pl tworzy Stowarzyszenie „Dom Wschodni”. Zostań patronem Stowarzyszenia i wesprzyj naszą działalność. Bardzo dziękujemy!

 

Dodaj Komentarz

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Zaklinam was, nie bądźcie mi życzliwi nie w porę. Pozwólcie mi stać się żerem dzikich zwierząt, przez które mogę posiąść Boga. Pszenicą jestem Bożą, a zmielony zwierzęcymi zębami, okażę się czystym chlebem Chrystusa. Raczej zachęcajcie zwierzęta, aby stały się dla mnie grobem i nie pozostawiły nic z ciała mego, bo nie chciałbym po śmierci przyczynić komuś kłopotu. Wtedy będę naprawdę uczniem Jezusa Chrystusa, kiedy nawet ciała mego świat widzieć nie będzie. Błagajcie za mnie Chrystusa, abym z pomocą zwierząt stał się ofiarą dla Boga.
Ignacy z Antiochii, List do Rzymian, II wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.