Kategorie | Teksty Ojców

Beda Czcigodny: wyznanie Piotra

Pietro Perugino

Zapraszamy do lektury krótkiego komentarza Bedy Czcigodnego do fragmentu Ewangelii Mateusza, który towarzyszy liturgicznemu wspomnieniu św. Apostołów Piotra i Pawła.

Beda Czcigodny, Komentarz do Ewangelii Mateusza

Wtedy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej. Ta miejscowość została odnowiona przez tetrarchę Filipa i tak została nazwana na cześć Tyberiusza Cezara, teraz zaś nazywa się Panea i znajduje się w prowincji Fenicja, przy granicy z Libanem, gdzie wypływają dwa źródła Jor i Dan.

Wtedy pytał swoich uczniów mówiąc: Co mówią ludzie, że kim jest Syn człowieczy? Pięknie pyta: nie „co mówią ludzie, że kim jestem ja”, ale „Syn człowieczy”, ponieważ ludźmi są ci, którzy rozmawiają o Synu człowieczym. Ci zaś, którzy rozumieją Jego bóstwo, nazywani są bogami.

A wy, co mówicie, że kim jestem? Nie z niewiedzy pyta o opinię uczniów i innych ludzi na swój temat, ale żeby nagrodzić godną odpłatą ich wyznanie wiary.

Piotr odpowiadając powiedział: Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego. Nazywa Go Żywym Bogiem wyrażając imię i naturę w celu odróżnienia od fałszywych bogów, o których śpiewamy: „Mają usta, ale nie mówią, mają oczy… i t.d. (Ps 115,5-6).

Błogosławiony jesteś Szymonie Barjona. Barjona jest zwrotem w języku syryjskim, w języku polskim znaczy: syn gołębicy. Ukazuje tutaj prostotę Piotra, który jest nazwany synem duchowej łaski.

Ponieważ nie ciało i krew ci objawiły. To znaczy: ludzie nadęci cielesną mądrością.

A ja ci mówię, że ty jesteś Piotr i na tej skalę zbuduję mój Kościół. W sposób alegoryczny mówi mu: „Na tej skale”, to jest na Zbawicielu, którego wyznałeś, zbudowany jest Kościół, który dał swojemu wiernemu wyznawcy udział w imieniu.

I bramy piekła go nie przemogą. „Bramami piekła” nazywa heretycką nieprawość, wady czy też grzechy, z których bierze się śmierć duszy.

I tobie dam klucze Królestwa niebios. Czyli wiedzę i władzę rozeznawania, przy pomocy której powinieneś ludzi godnych przyjmować do Królestwa, a niegodnych wykluczać.

I cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Ta władza bez wątpienia jest dana wszystkim Apostołom, do których po zmartwychwstaniu powiedział ogólnie: „Weźcie Ducha Świętego…” (J 20,22). Jednak nie to samo zadanie jest powierzone biskupom i prezbiterom oraz całemu Kościołowi, chociaż niektórzy ludzie, źle rozumiejąc sprawy, uważają że mogą potępiać tych, którym kary nie wymierzono, i odpuszczać kary winnym, chociaż nic takiego nie mogą, ale jedynie próbują pozbawić samych siebie dozwolonej władzy.

tłum. P.M.Szewczyk

Dodaj Komentarz

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Eucharystia jest Ciałem Pana naszego, Ciałem, które cierpiało za nasze grzechy i które Ojciec w swojej dobroci wskrzesił. Tak więc ci, co odmawiają daru Boga, umierają wśród swoich dysput. Lepiej by było dla nich, żeby mieli miłość, bo w ten sposób i oni mogliby zmartwychwstać.
Ignacy z Antiochii, List do Smyrneńczyków, II wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.