Kategorie | Teksty Ojców

Beda Czcigodny: Siewca wyszedł siać…

siewca
Beda Czcigodny, Komentarz do Ewangelii Mateusza

W owym czasie Jezus wyszedł z domu… Czyli z narodu Izraela, w którym z Dziewicy przyjął ciało. Usiadł na brzegu morza… To znaczy: przez apostołów przepowiadany był na świecie różnym narodom. I zebrały się przy Nim tak wielkie tłumy... Przez głosicieli zgromadzone zostały przy Chrystusie wielkie tłumy wierzących. …że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach. Łódź oznacza Kościół, który otoczony jest pośród świata falami prześladowań. Ci zaś, którzy stoją na brzegu, którzy ani nie są zanurzeni w fale morza, ani nie mogą wsiąść do łodzi, ale nie brakuje im Słowa Bożego, oznaczają tych, którzy przed chwilą doszli do wiary, przyzwyczajeni są do błędu niewierności i dotąd jeszcze przez obmycie chrzcielne nie weszli do Kościoła. Albo też tłum, który stał na brzegu, oznacza tych, którzy na tym świecie trwają w niewzruszonej wierze, i ani nie są dotknięcie błędem niewierności, ani dotąd jeszcze nie pozwolono im przejść przez bramę raju.

Oto siewca wyszedł siać swoje ziarno. Chrystus wyszedł z łona Ojca na świat, aby rozsiać ziarno swojej doktryny osobiście i przez swoich głosicieli, aby w sercach ludzi wierzących wyrosły owoce dobrego działania.

Jedne ziarna padły na drogę i wyjadły je ptaki. Ziarno słowa Bożego pada na drogę, kiedy serce słuchacza depcze usłyszane przepowiadanie nieprawymi myślami i nieczyste duchy zabierają je z pamięci.

Inne zaś padły na ziemię skalistą, gdzie miały trochę ziemi: i szybko wzrosły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Ziemia skalista oznacza zatwardziałość serca, gdzie nie ma głębokiej ziemi, czyli pracy nad dyscypliną, i po tym jak wzejdzie słońce prześladowań albo ukrytej pokusy, usycha słowo Boże przyjęte w sercu z radością, ponieważ brakuje mu korzenia miłości.

Inne padły między chwasty i chwasty wzrosły i zadusiły je. Chwasty oznaczają bogactwa, które kłują serce boleśnie, aby przez poszukujących ziarna Słowa nie zostały znalezione, a nawet gdyby zostały znalezione, to żeby nie zostały zachowane; aby pociągnąć zranioną wolę ich posiadacza ku wiecznemu potępieniu.

Inne zaś upadły na ziemię dobrą i wydały plon, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Dobra ziemia oznacza serca doskonałe, w których słowo Boga raz rodzi wiarę w Trójcę, którą oznacza liczba „trzydzieści”, innym razem doskonałość dobrych dzieł, którą oznacza „sześćdziesiąt”, a w innym wytrwałość, która prowadzi do wiecznej odpłaty wyobrażonej w liczbie „sto”. Inni w trzydziestokrotności chcieli rozumieć małżonków, w sześćdziesięciokrotności wdowy, w stukrotności dziewice.

Kto ma uszy do słuchania, niech słucha. Kto posiada wolę, niech rozumie uszami serca.

Tłum. P.M.Szewczyk

Dodaj Komentarz

Kolejna multimedialna publikacja patrystyczna

Kinoteka Patrystyczna

Myśl Ojców na dziś

Wy teraz uzbrójcie się w łagodną cierpliwość i stańcie się nowym stworzeniem w wierze, która jest Ciałem Pana, i w miłości, która jest Krwią Jezusa Chrystusa. Niechaj nikt z was nie ma niczego przeciw swojemu bliźniemu. Bądźcie głusi, kiedy wam mówią o czymś innym niż o Jezusie Chrystusie z rodu Dawida, Synu Maryi, który naprawdę się narodził, który jadł i pił, naprawdę był prześladowany za Poncjusza Piłata, naprawdę został ukrzyżowany i umarł, a oglądały Go niebo i ziemia, i otchłań. On też naprawdę powstał z martwych. To Jego Ojciec wskrzesił Go. Ojciec również na Jego podobieństwo i nas, wierzących w Niego, wskrzesi w Jezusie Chrystusie, poza którym nie ma dla nas prawdziwego życia.
Ignacy z Antiochii, List do Trallian, II wiek po Chr.

Słowniczek

Ojcowie Kościoła (łac.) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, których datą graniczną jest śmierć ostatniego Apostoła. Pierwszymi Ojcami Kościoła byli Ojcowie Apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w Kościele, któremu przewodzili Apostołowie lub pisali pod bezpośrednim wpływem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).

Patrologia (gr. patres + logos) – nauka Ojców Kościoła, działających w pięciu pierwszych wiekach. Obejmuje dwa wielkie obszary zagadnień, którymi zajmowali się Ojcowie: o Bogu i o człowieku.